غزل شمارهٔ ۲۸۰۳

چه معنی بیانی چه لفظ آشنایی رسایی مدان تا ز خود بر نیایی چو رو یابد آیینه بیحیایی شود جوهر آرای دندان نمایی چه مقدار آرایش خنده دارد کف خاک و آنگه دماغ خدایی متن بر غروری که مانند آتش روی شعله ای چند و خاکستر آیی نفس مایه را می کشد لاف هستی به رسوایی بی زر و میرزایی فلک غم ندارد ز آه ضعیفان چه پروا هدف را ز تیر هوایی درآیینه هوش ما زنگ غفلت نهفته ست چون فسق در پارسایی به درد سرتهمت سرکشیها من و عافیت صندل جبهه سایی چو ریزد پر و بال من از تپیدن شکست قفس را شود مومیایی سخن کرد توفانی انفعالم شنا داد ساز مرا تر صدایی قناعت کند مرکز آبروبت شود قطره گوهر به صبرآزمایی اگرکشتی آسمان غرق گردد قلندر ندارد غم ناخدایی دربن انجمن غیر عبرت چه دارد غرورنی و خجلت بوریایی به هستی من وما ضروریست بید ل نفس نیست جز مایه خود ستایی