غزل شمارهٔ ۲۹۳

جنون آنجا که می گردد دلیل وحشت دل ها به فریاد سپند از خود برون جسته ست محفل ها به امید کدامین نغمه می نالی درین محفل تپیدن داشت آهنگی که خون کردند بسمل ها تلاش مقصدت برد از نظر سامان جمعیت به کشتی چون عنان دادی رم آهوست ساحل ها درین محنت سرا گر بستر راحت هوس داری نمالی سینه بر گردی که گیرد دامن دل ها به اصلاح فساد جسم سامان ریاضت کن نم لغزش به خشکی می توان برداشت از گل ها ز بیرنگی سبک روح آمدیم اما درین منزل گرانی کرد دل چندان که بربستیم محمل ها چو اشک از کلفت پندار هستی در گره بودم چکیدم ناگه از چشم خود و حل گشت مشکل ها ز زخم بی امان احتیاج آگه نه ای ورنه به چندین خون دیت می خواهد آبروی سایل ها تو راحت بسمل و غافل که در وحشتگه امکان چو شمع از جاده می جوشد پر پرواز منزل ها نوای هستی از ساز عدم بیرون نمی جوشد گریبان محیط است آنکه می گویند ساحل ها خمار کامل از خمیازه ساغر می کشد بیدل هجوم حسرت آغوش مجنون ریخت محمل ها