غزل شمارهٔ ۳۰۳

ای گرد تکاپوی سراغ نو نشان ها وامانده اندیشه راه تو گمان ها حیرت نگه شوخی حسن تو نظرها خامش نفس عرض ثنای تو زبان ها اشکی ست ز چشم تر مجنون تو جیحون لختی ز دل عاشق شیدای تو کان ها در کنه تو آگاهی و غفلت همه معذور دریا ز میان غافل و ساحل ز کران ها عمری ست که نه چرخ به رنگ گل تصویر واکرده به خمیازه بوی تو دهان ها آن کیست شود محرم اظهار و خفایت آیینه خویشند عیان ها و نهان ها بر اوج غنایت نرسد هیچ کمندی بیهوده رسن تاب خیالند فغان ها آنجا که فنا نشیه اسرار تو دارد پیمانه کش جوش بهار است خزان ها هر سبزه درین دشت شد انگشت شهادت تا از گل خودروی تو دادند نشان ها از شوق تمنای تو در سینه صحرا همچون دل بی تاب تپان ریگ روان ها جز ناله به بازار تو دیگر چه فروشیم اینست متاع جگر خسته دکان ها بیدل ره حمد از تو به صد مرحله دور است خاموش که آواره وهمند بیان ها