غزل شمارهٔ ۳۱۲

ای رسته ز گلزارت آن نرگس جادوها صاد قلم تقدیر با مصرع ابروها نتوان به دل عشاق افسون رهایی خواند زین سلسله آزادند زنجیر ی گیسوها نیرنگ طلب ما را این دربدری آموخت قمری به سر سرو است آواره کوکوها بر غنچه ستم ها رفت تا گل چمن آرا شد از گرد شکست دل رنگی ست بر این روها صید دو جهان از عدل در پنجه اقبال است پرواز نمی خواهد شاهین ترازوها تا لفظ نگردد فاش معنی نشود عریان بی پردگی رنگ است آشفتگی بوها خست ز کرم کیشان ظلم است به درویشان برسبزه دم تیغ است لب خشکی این جوها ما سجده سرشتان را جز عجز پناهی نیست امید رسا داریم چون سر به ته موها هر کس ز نظرها جست از خاک برون ننشست واماند ة این صحراست گرد رم آهوها این عالم اندوه است یاران طرب اینجا نیست جمعیت اگر خواهی پیشانی و زانوها قانع صفتا ن بیدل بر مایدة قسمت چون موج گهر بالند از خوردن پهلوها