غزل شمارهٔ ۳۲۱

سخن شد داغ دل چون شمع از آتش بیانی ها معانی مرد در دوران ما از سکته خوانی ها طبیعت هم عنان هرزه گویان تا کجا تازد خیالم محو شد از کثرت مصرع رسانی ها ز تشویش کج آهنگان گذشت از راستی طبعم مگر این حلقه ها بردارد از ره بی سنانی ها ز استغنای آزادی چه لافد موج در گوهر به معنی تخته است آنجا دکان ترزبانی ها چه ریشد دستگاه فطرتم تار خیال اینجا به اشکیل خران دارم تلاش ریسمانی ها ز طاق افتاد مینای اشارات فلک تازی هلال اکنون سپهر افکند ار ابروکمانی ها نفس سرمایه ای از لاف خودسنجی تبرا کن مبادا دل شود سنگ ترازوی گرانی ها به بی باکی زبان واکرده ای چون شمع و زین غافل که می راند برون بزمت آخر نکته رانی ها ز دعوی چند خواهی بر گردون منفعل بودن قفس تنگ است جز بر ناله مفکن پرفشانی ها غرور رستمی گفتم به خاکش کیست اندازد ز پاافتادگان گفتند زور ناتوانی ها سری در جیب دزدیدم ز وهم خان ومان رستم ته بالم برآورد از غم بی آشیانی ها تو ای پیری مگر بار نفس برداری از دوشم گران شد زندگانی بر دل از یاد جوانی ها به ناموس حواسم چون نفس تهمت کش هستی همه در خواب و من خون می خورم از پاسبانی ها دنایت بس که شد امروز مغرور غنا بیدل زمین هم بال وپر دارد به ناز آسمانی ها