غزل شمارهٔ ۳۲۴

ای بهارستان اقبال ای چمن سیما بیا فصل سیر دل گذشت اکنون به چشم ما بیا می کشد خمیازه صبح انتظار آفتاب در خمارآباد مخموران قدح پیما بیا بحر هر سو رونهد امواج گرد راه او ست هر دو عالم در رکابت می دود تنها بیا خلوت اندیشه حیرت خانه دیدار تو ست ای کلید دل در امید ما بگشا بیا عرض تخصیص از فضولی های آداب وفا ست چون نگه در دیده یا چون روح در اعضا بیا بیش از این نتوان حریف دا غ حرمان زیستن یا مرا از خود ببر آنجا که هستی یا بیا فرصت هستی ندارد دستگاه انتظار مفت امروزیم پس ای وعده فردا بیا رنگ و بو جمع است در هر جا چمن دارد بهار ما همه پیش توایم ای جمله ما با ما بیا وصل مشتاقان ز اسباب دگر مستغنی است احتیاج این است کـای سامان استغنا بیا کو مقامی کز شکوه معنی ات لبریز نیست غفلت است اینها که بیدل گویدت اینجا بیا