غزل شمارهٔ ۳۳۴

همیشه سنگدلان اند نامدار طرب ز خنده نقش نگین را به هم نیاید لب زبان حاسد و تمهید راستی غلط است کجی به در نتوان برد از دم عقرب سواد فقر اثر مایه صفای دل است چو صبح پاک نما چهره ای به دامن شب به غیر عشق نداریم هیچ آیینی گزیده ایم چو پروانه سوختن مذهب هنر به اهل حسد می دهد نتیجه عیب ز جوهر است در ابروی تیغ چین غضب هوس چگونه کند شوخی از دل قانع به دامن گهر آسوده است موج طلب به دشت عجز تحیر متاع قافله ایم اگر بر آینه محمل کشیم نیست عجب چو چشمه زندگی ما به اشک موقوف است دگر ز گریه ما بی خودان مپرس سبب بساط زلف شود چیده در دمیدن خط به چاک سینه صبح است چین دامن شب جهان قلمرو اظهار بی نیازی هاست کدام ذره که او نیست آفتاب نسب سر از ره تو چه سان واکشم که بی قدمت رکاب با دل سنگین تهی کند قالب ز بس که دشمن آسودگی ست طینت من چو شعله می شکند رنگ از شکستن تب قدح پرستی از اسباب فارغم دارد کتاب دردسری شسته ام به آب غضب به خامشی طلب از لعل یار کام امید که بوسه رو ندهد تا به هم نیاری لب به پیش جلوه طاقت گداز او بیدل گزید جوهر آیینه پشت دست ادب