غزل شمارهٔ ۳۵۴

تاب زلفت سایه آویزد به طرف آفتاب خط مشکینت شکست آرد به حرف آفتاب دیده در ادراک آغوش خیالت عاجز است ذره کی یابدکنار بحر ژرف آفتاب بینی ات آن مصرع عالی است کز انداز حسن دخل نازش دارد انگشتی به حرف آفتاب ظلمت ما را فروغ نور وحدت جاذب است سایه آخر می رود ازخود به طرف آفتاب بسکه اقبال جنون ما بلند افتاده است می توان عریانی ماکرد صرف آفتاب در عرق اعجاز حسن او تماشا کردنی ست شبنم گل می چکد آنجا ز ظرف آفتاب هرکجا با مهر رخسارتو لاف حسن زد هم زپرتو بر زمین افتاد حرف آفتاب ما عدم سرمایگان را لاف هستی نادر است ذره حیران است در وضع شگرف آفتاب بسکه در نظاره مهر جمال اوگداخت موج شبنم می زند امروز برف آفتاب جانفشانیهاست بیدل در تماشای رخش چون سحرکن نقد عمرخویش صرف آفتاب