غزل شمارهٔ ۳۶۴

نشسته ایم به یادت ز گریه تنگ در آب شکسته ایم چو گوهر هزار رنگ در آب همین نه طاقتم از گریه داغ خودداری ست نشست دست ز تمکین کدام سنگ در آب در ملایمتی زن ز حاسد ایمن باش که شعله را به خس و خار نیست جنگ در آب کراست بر لب جو آرزوی مطرب و می شکسته است نواهای موج چنگ در آب کشید شعله دل سر ز جیب اشک آخر محال بود نهفتن دم نهنگ در آب ز سخت جانی خود بی تو در شب هجران نشسته در عرق خجلتم چو سنگ در آب ز گریه خاک جهان بی تو داده ایم به باد هنوز چون مژه ها می زنیم چنگ در آب نگشت شعله حسنت کم از هجوم عرق چسان جدا شود از برگ لاله رنگ در آب زمانه موسم توفان نوح را ماند که غرقه است جهانی ز نام و ننگ در آب همه غضنفر وقتیم تا به جای خودیم وگرنه ماهی ساحل بود پلنگ در آب ز موج گریه من عالمی چمن چوش است فکنده ام به خیال کسی فرنگ در آب ز انفعال گنه ناله ام عرق نفس است چو موج سست پری می کند خدنگ در آب به هرچه می نگرم مست وهم پیمایی ست فتاده است در این روزگار بنگ در آب از این محیط کسی برد آبرو بیدل که چون گهر نفس خود گرفت تنگ در آب