غزل شمارهٔ ۳۹۵

شب گریه ام به آن همه سامان شکست و ریخت کز هر سرشک شیشه ی توفان شکست و ریخت در راه انتظار توام اشک بود و بس گرد مصیبتی که ز دامان شکست و ریخت توفان دهر شورش آهم فرو نشاند این گر دباد گرد بیابان شکست و ریخت از چشمت آنچه بر قدح می فتاده است کس را کم اوفتاد بدینسا ن شکست و ریخت اشکم ز دیده ریخت به حال شکست دل مشکل غمی که عشق تو آسان شکست و ریخت آخر چکید موج تبسم ز گوهرت شور نمک نگر که نمکدان شکست و ریخت عمری عنان گریه کشیدم ولی چه سود آخر به دامنم جگرستان شکست و ریخت باید به نقش پای تو سیر بهار کرد کاین برگ از آن نهال خر امان شکست و ریخت گرداب خون ز هر دو جهان موج می زند در چشم انتظار که مژگان شکست و ریخت در عالم خیال تو این غنچه وار دل آیینه خانه ای به گریبان شکست و ریخت از خویش هرچه بود شکستیم و ریختیم غیر از دل شکسته که نتوان شکست و ریخت بیدل ز فیض عشق به مژگان گذشته ایم در بیشه ای که ناخن شیران شکست و ریخت