غزل شمارهٔ ۴۶۲

زیر گردون طبع آزادی نوایی برنخاست بس که پستی داشت این گنبد صدایی برنخاست هرکه دیدیم از تعلق در طلسم سنگ بود یک شرر آزاده ازخودجدایی برنخاست عمر رفت و آه دردی از دل ما سر نزد کاروان بگذشت و آواز درایی برنخاست اینکه می نالیم عرض شکوه بیدردی است ورنه از ما ناله درد آشنایی برنخاست کشتی خود با خدا بسپار کز توفان یأس عالمی شد غرق و دست ناخدایی برنخاست در هجوم آباد ظلمت سایه پر بی آبروست مفت خود فهمید اگر اینجا همایی برنخاست مفلسان را مایه شهرت همان دست تهی ست تا به قید برگ بود از نی نوایی برنخاست خوش نگون بختم که در محراب طاق ابروش دیده ام را یک مژه دست دعایی برنخاست دهر اگر غفلت رواج جهل باشد باک نیست جلوه ها بیرنگ بود آیینه رایی برنخاست خاطر ما شکوه ای از جور گردون سر نکرد بارها بشکست و زین مینا صدایی برنخاست گر زمین برخیزد از جا نقش پا افتاده است زین طلسم عجز چون من بی عصایی برنخاست در هوای مقدمش بیدل به خاک انتظار نقش پا گشتیم لیک آواز پایی برنخاست