غزل شمارهٔ ۴۸۴

بیا که آتش کیفیت هوا تیز است چمن ز رنگ گل و لاله مستی انگیز است به گلشنی که نگاهت فشاند دامن ناز چو لاله دیده نرگس ز سرمه لبریز است غبار هستی من عمرهاست رفته به باد هنوز توسن ناز تو گرم مهمیز است نسیم زلف تو صبحی گذشت ازین گلشن هنوز سلسله موج گل جنون خیز است گداختیم نفس ها به جستجوی مراد هوای وادی امید آتش آمیز است چو زاهد آن همه نتوان به درد تقوا مرد اگر نه طبع سقیمی چه جای پرهیز است ز فیض چاک دل انداز ناله ای داریم چو غنچه تنگ مشو مرغ ما سحرخیز است کدام شعله براین صفحه دامن افشان رفت که سینه نسخه پرویزن شرربیز است چگونه تلخ نگردد به کوهکن می عیش که شربت لب شیرین به کام پرویز است سرم غبار هوای سم سمند کسی است که یاد حلقه فتراک او دلاویز است دو اسبه می برد از عرصه گاه امیدم اگر غلط نکنم بخت تیره شبدیز است خمار چشم که گرم عتاب شد بیدل که تیغ شعله از خویش رفتنم تیز است