غزل شمارهٔ ۵۰۳

حذر ز راه محبت که پر خطرناک است تو مشت خار ضعیفی و شعله بی باک است توان به بی کسی ایمن شد از مضرت دهر سموم حادثه را بخت تیره تریاک است به اختیار نرفتیم هرکجا رفتیم غبار ما و نفس حکم صید و فتراک است ز بس زمانه هجوم کساد بازاری ست چو اشک گوهر ما وقف دامن خاک است چگونه کم شود از ما ملامت زاهد که صد زبان درازش به چوب مسواک است ازین محیط که در بی نمی ست توفانش کسی که آب رخی برد گوهرش پاک است غبار حادثه حصنی است ناتوانان را کمند موج خطر ناخدای خاشاک است ز خویش رفتن ما رهبری نمی خواهد دلیل قافله صبح سینه چاک است نیامده ست شرابی به عرض شوخی رنگ جهان هنوز سیه مست سایه تاک است چه وانمایمت از چشم بند عالم وهم که خودنمایی آیینه در دل خاک است زمانه کج منشان را به برکشد بیدل کسی که راست بود خار چشم افلاک است