غزل شمارهٔ ۵۶۰

تپیدن دل عشاق محوکسوت آه است به حال شورش دریا زبان موج گواه است ز برق حادثه آرام نیست معتبران را درتن قلمرو شطرنج کشت بر سر شاه است به حسن قامت رعنا مباد غره برآیی هزار سدره درین باغ پایمال گیاه است بر اهل عجز حصار است پیچ و تاب حوادث چوگردبادکه تخت روان هر پرکاه است صفای دل نتوان خواست از محبت دنیا که در شمردن زر دست زرشمار سیاه است به غیر ترک تماشا مخواه نشیه راحت هجوم خواب به چشمت شکست رنگ نگاه است قبول خاطر نیک و بد است وضع ملایم که آب را به دل تیغ و چشم آینه راه است به درد عشق قناعت کن از تجمل امکان دل شکسته در این انجمن شکست کلاه است مپرس از طلب نارسای سوخته جانان چو شمع منزل ما داغ و جاده شعله آه است به دل نهفته نماند خیال شوکت حسنی که در شکستن رنگ منش غبار سپاه است ز سیر گلشن دل پا مکش که داغ تمنا در انتطار به چندین امید چشم به راه است به هرطرف چه خیال است سرکشیدن بیدل پر شکسته همان آشیان عجز پناه است