غزل شمارهٔ ۵۹

فال حباب زن بشمر موج آب را چشمی به صفر گیر و نظر کن حساب را عشق از مزاج ما به هوس گشت متهم در شک گرفت نقطه وهم انتخاب را گر نیست زین قلمرو اوهام عبرتت آب حیات تشنه لبی کن سیراب را چشمم تحیر آینه نقش پای تست مپسند خالی از قدمت این رکاب را عالم تصرف ید بیضا گرفته است اعجاز دیگر است ز رویت نقاب را امروز در قلمرو نظاره نور نیست از بس خطت به سایه نشاند آفتاب را فیض بهار لغزش مستانه بردنی ست در شیشه های آبله میکن گلاب را اجزای ما چو صبح نفس پرور است و بس شیرازه کرده اند به باد این کتاب را ما بیخودان به غفلت خود پی نبرده ایم چشم آشنا نشد که چه رنگ است خواب را در طینت فسرده صفاها کدورت است آیینه می کند همه زنگار آب را جوش خزانم آینه دار بهار اوست نظاره کن ز چاک کتان ماهتاب را بیدل به گیرودار نفس آنقدر مناز آیینه کن شکست کلاه حباب را