غزل شمارهٔ ۶۱۴

زبس به خلوت حسن توبارآینه است نگاه هر دو جهان در غبار آینه است هجوم چاک گل آغوش شبنم است اینجا بهار هم چقدر دلفگار آینه است کدام جلوه که محتاج صافی دل نیست به هرچه می نگری شرمسار آینه است چنان به عشق تولبریزجلوه خویشم که هر طرف رودم دل دچار آینه است همه به شوخی تمثال چشم باخته ایم وگرنه حسن برون از کنار آینه است توهم زخود غلطی چند نقش بند وبناز که روی کار جهان پشت کار آینه است مباش غره عشرت درین تماشاگاه تحیر آینه دار خمار آینه است چه ممکن است دهد عرض هرزه تازی ها همیشه موج نگاهم سوار آینه است سخن ز جوش حیا بر لبم گره گردید نفس ز آب به بند حصار آینه است نکاشتیم سرشکی که جلوه بار نداد گداز دل چقدر آبیار آینه است ز زندگی همه گر رنگ رفته ای داریم به امتحان نفس در فشار آینه است ز بی نشانی آن جلوه شرم کن بیدل هنوز رنگ تو صرف بهار آینه است