غزل شمارهٔ ۶۱۷

باز درس خاشاکم سطر شعله خوانی هاست صفحه می زنم آتش عذر پرفشانی هاست کیست ضبط خودداری تا کشد عنان من خون بسمل شوقم ساز من روانی هاست بی زبانی عاشق ترجمان نمی خواهد تا شکست رنگی هست عرض ناتوانی هاست روز کلفت حسرت شام داغ نومیدی صبحم آن و شامم این طرفه زندگانی هاست برگ عشرت هستی غیر رقص بسمل چیست رنگ و بوی این گلشن جمله پرفشانی هاست جسم و کوه در دامان عمر و یک قلم جولان با چنین گران خیزی خوش سبک عیانی هاست به که از فنای خود صندلی به دست آریم ورنه دور هستی را نشیه سرگرانی هاست هر طرف گذر کردیم هم به خود سفر کردیم ای محیط حیرانی این چه بیکرانی هاست گوش کر مهیا کن نغمه جز خموشی نیست بی نگه تماشا کن جلوه بی نشانی هاست آه بی پر و بالیم اشک عجز تمثالیم سر به خاک می مالیم سعی ناتوانی هاست ساز با شکست دل یار ازین نوا غافل به که پیش خود نالیم ناله بی زبانی هاست مایه خرد بیدل منشاء فضولی نیست خودفروشی عالم از جنون دکانی هاست