غزل شمارهٔ ۶۶۲

هوس به فتنه صد انجمن نگاه شکست ز عافیت قدحی داشتیم آه شکست ز خیره چشمی حرص دنی مباش ایمن که خلق گرسنه بر چرخ قرص ماه شکست در این جنونکده شرمی که هر که چشم گشود به چاک جیب حتا دامن نگاه شکست چه ممکن است غبارم شود به حشر سفید به سنگ سرمه ام آن نرگس سیاه شکست حق رفاقت یاران بجا نیاوردم به پا یک آبله دل بود عذرخواه شکست قدم شمرده گذارید کز دل مایوس هزار شیشه درین دشت عمرکاه شکست هوس دمی که نفس سوخت دل به امن رسید دمید صورت منزل چو گرد راه شکست شکوه قامت پیری رساند بنیادم به آن خمی که سراپای من کلاه شکست هلاک شد جم و خمیازه های جام بجاست به مرگ نیز ندارد خمار جاه شکست چو شمع غره وضع غرور نتوان زیست سری که فال هوا زد قدم به چاه شکست به گرد عرصه تسلیم خفته ای بیدل تو خواه فتح تصور نما و خواه شکست