غزل شمارهٔ ۷۴

ستم است اگر هوست کشد که به سیر سرو و سمن درآ تو ز غنچه کم ندمیده ای در دل گشا به چمن درآ پی نافه های رمیده بو مپسند زحمت جستجو به خیال حلقه زلف او گرهی خور و به ختن درآ نفست اگر نه فسون دمد به تعلق هوس جسد زه دامن توکه می کشد که در این رباط کهن درآ هوس تو نیک و بد تو شد نفس تو دام و دد تو شد که به این جنون بلد تو شد که به عالم تو و من درآ غم انتظار تو برده ام به ره خیال تو مرده ام قدمی به پرسش من گشا نفسی چو جان به بدن درآ چو هوا ز هستی مبهمی به تأملی زده ام خمی گره حقیقت شبنمی بشکاف و در دل من درآ نه هوای اوج و نه پستی ات نه خروش هوش و نه مستی ت چو سحر چه حاصل هستی ات نفسی شو و به سخن درآ چه کشی ز کوشش عاریت الم شهادت بی دیت به بهشت عالم عافیت در جستجو بشکن درآ به کدام آینه مایلی که ز فرصت این همه غافلی تو نگاه دیده بسملی مژه واکن و به کفن درآ ز سروش محفل کبریا همه وقت می رسد این ندا که به خلوت ادب و وفا ز در برون نشدن درآ بدرآی بیدل ازین قفس اگر آن طرف کشدت هوس تو به غربت آن همه خوش نه ای که بگویمت به وطن درآ