غزل شمارهٔ ۷۸۶

با دل تنگ است کار اینجا ز حرمان چاره نیست گر همه صحرا شویم از رنج زندان چاره نیست زآمد ورفت نفس عمری ست زحمت می کشیم خانه ما را ازین ناخوانده مهمان چاره نیست دشت تا معموره یکسر از غبار دل پر است هیچ کس را هیچ جا زین خانه ویران چاره نیست تا نفس باقی ست باید چون نفس آواره زیست ای سحر بنیاد از وضع پریشان چاره نیست سعی تدبیر سلامت هم شکست دیگر است در علاج زخم خار از چین دامان چاره نیست دامن خود نیز باید عاقبت از دست داد کف به هم ساییدن ازطبع پشیمان چاره نیست جرأت پیری چه مقدار انفعال زندگی ست پشت دستی هم گر افشاری ز دندان چاره نیست آدم از بهر چه گندم گون قرارش داده اند یعنی این ترکیب را از حسرت نان چاره نیست آگهی گرد دو عالم شبهه دارد درکمین تا نگه باقی ست از تشویش مژگان چاره نیست کارها با غیرت عشق غیور افتاده است ششجهت دیدار و ما را ازگریبان چاره نیست عمرها شد در کف رنگ حنا آیینه است گر نیاید یادت ازخون شهیدان چاره نیست برق تازی با رم هر دره دارد توأمی ی خراب لیلی از سیر غزالان چاره نیست شامل است اخلاق حق با طو ر خوب و زشت خلق شخص دین را بیدل ازگبرو مسلمان چاره نیست