غزل شمارهٔ ۸۷۲

ای پر فشان چون بوی گل بیرنگی از پیراهنت عنقا شوم تاگرد من یابد سراغ دامنت با صد حدوث کیف وکم از مزرع ناز قدم یک ریشه برشوخی نزد تخم دو عالم خرمنت تنزیه صد شبنم حیاپرورده تشبیه تو جان صد عرق آب بقاگل کرده لطف تنت تجدید ناز آشفته رنگ لباس آرایی ات بی پردگی دیوانه طرح نقاب افکندنت در وادی شوق یقین صد طور موسی آفرین خاکستر پروانه ای محو چراغ ایمنت در نوبهار لم یزل جوشیده از باغ ازل نه آسمان گل در بغل یک برگ سبزگلشنت دل را به حیرت کرد خون بر عقل زد برق جنون شور دوعالم کاف و نون یک لب به حرف آوردنت هرجا برون جوشیده ای خودرابه خود پوشیده ای در نور شمعت مضمحل فانوسی پیرامنت جوش محیط کبریا برقطره زد آیینه ها ما را به ما کرد آشنا هنگامه ما و منت نی عشق دانم نی هوس شوق توام سرمایه بس ای صبح یک عالم نفس اندیشه دل مسکنت حسن حقیقت روبروسعی فضول آیینه جو بیدل چه پردازد بگو ای یافتن ناجستنت