غزل شمارهٔ ۸۸۷

در لاف حلقه ر با مزن به ترانه های بیان کج که مباد خنده نما شود لب دعویت ز زبان کج ز غرور دعوی سروvی به فلک می رسدت سری سر تیغ اگر به درآ وری که خم است پیش فسان کج ز غبار جاده ی معصیت نشدیم محرم عافیت به کجاست منزل غافلی که فتد به راه روان کج دل و دست باخته طاقتم سر وپای گمشده همتم قلم شکسته کجا برد رقم عرق به بنان کج ستم است بر خط مسطر از خم و پیج لغزش خامه ات ره راست متهم کجی نکنی ز سعی عنان کج به صلاح طینت منقلب نشوی زیان زدهء هوس که چو جنسهای دگر کسی نخرد کجی ز دکان کج سر خوان نعمت عافیت نمکی است حرف ملایمش تو اگر از این مزه غافلی غم لقمه خور به دهان کج خلل طبیعت راستان نشود کشاکش آسمان ز خدنگ جوهر راستی نبرد تلاش کمان کج من بیدل از طرق ادب نگزیده ام ره دامنی که ز لغزش آبله زا شود قدم یقین به گمان کج