غزل شمارهٔ ۸۹۵

ماییم و خاک و وعده گه انتظار و هیچ تا فرصتی نمانده شود آشکار و هیچ خمیازه ساغریم در این انجمن چو صبح عمری ست می کشیم وبال خمار و هیچ آیینه دار فرصت نظاره ای که نیست بوده ست چون شرر به عدم یک دچار و هیچ عالم تأملی ست ز رمز دهان یار پنهان و گفتگوی عدم آشکار و هیچ هنگامه نشاط مکرر که دیده است بلبل تو ناله کن به امید بهار و هیچ دیگر صدای تیشه فرهاد برنخاست این کوهسار داشت همان یک شرار و هیچ ای صفر اعتبار خیال جهان پوچ شرمی ز خودشماری چندین هزار و هیچ چندین غرور پیشکش امتحان تست گر مردی احتراز نما اختیار و هیچ گفتم چو شمع سوختنم را علاج چیست دل گفت داغ یاس غنیمت شمار و هیچ باید کشید یک دو دم از شاهد هوس چون احتلام خجلت بوس و کنار و هیچ بیدل نیاز و ناز جهان غنا و فقر دارد همین قدر که تو داری به کار و هیچ