İnşallah Kalem Ayaz Kıracak

sen gördüğünde zehravan konduğum dilinde Ankara bana mahpus şarkılar inletecek kandil yanar kandil, yanınca kor kalır hücresi kara beni usumun kararında üç gülveren bir sancı ve dolu yağınca başımıza beklet sabrın sonunda azamet ruhum tecelliye muhtaç inen gök seyirken nefes ruhum hasret ruhum vicdan yansır kentin ütopik ayasına cehennem üç kara tutuklu güvercin durur bekletince içime yol durur ''gelsin'' diye yanar alev gökten kar düşünce kıvılcım beyaz gökten söze vücut ölümden sır göçer şehre mem'in zin de gördüğü düşle gerçek hatla izlek meraktı dağıl öfkemin hançerinde bileylenmiş kızıl gurur sancır üşüyen mor çiçekler dağların karlı yollarında nemin ardından gözler çiseleyen yağmura katıktır oysa payıma düşerken gece bekle beni düş kurduğum hayalin zaptına raptederken dilimi kelamım mürekkep tüketip çizecek deprem gibi fay gibi ayaz gibi umuda.