Sabahlara Tanıt Gözlerimi...

I. Öldüreli çok oldu zalim ayası bir dehşeti Kül ezbere söylendi tarumar Rüzgâr fethiyle naif cümle Keşfedildi güleç yüzünde matemin. Korku telaşıyla güvercinler kondu Ak sütunlu mabetlerin üzerine. Sana uçurtmalar ısmarlamak kadar Çocuğum bu gün üstelik. Çocuğum, biraz buruk, kederli… Bir elma şekerinin ilk ısırığında Korku besliyorum bitimine mesela. II. Beni bir şeylere sar, ıslık mesela En acıklı ezgi olayım, tiz ve hüzün Koksun nakaratında saçlarım. Bahçende çiçek açmak kadar Anlam, bulma pahasına kırmadan sınırları Bir saksı boşluğunda, toprak katarak Bitmemiş, nemli saf ve tenha sukut ile Çıkmaza sürükle gözlerimi. III. Sahiden daha bilmediğim yaralarım var Apansız inen kördüğüm boşlukta savrulmam Zalim ayası gecenin yüzüme çevrildiği günde Yıldızlar yağar gözlerime sağanak Boş bir sayfada hüzün, kıskacına inen Zaman selleri doruklandı odağıma. Kalbim çarpıntılı, sarsıntısını izliyor ellerim Kâğıda değerken kalbim, ertesi bin -hiç- Bin muamma dolu gözlerim… Sahipsiz kuşların kanatlarına Nişanlar konduruyor gözlerim… IV. Sana sabah düşlüyorum, imbatları yakarken Tan ağrısında bir dolu gülücük Binlerce yol kıvrımından bir durak. Hislerini ezbere çalmak için aklım Besliyor alnındaki aydınlığı. Kül söyledi, isim hünerdi kısa misalinde Mürekkep yedi ölümcül darbede Kerpetenlerken düşüncemi Kaybettim takvimlerdeki Emsalsiz denizi. Bana deniz kur, salıncaklar ada Saçlarına kondur evhamlarımı Kondur dillerine, gözlerine, Kondur ellerine, kondur. Bir isim bul varlığın sözlüğünde Okut âlemin lal yalnızını Sabah tanıt gözlerimi. Okut, âlemin lal yalnızlığını Sabaha tanıt gözlerimi.