Ve Leyla Düşer Omuzlarımdan

1.sevinç Avuçlarına koyduğun kelebek ölür de bir gün Leke tutar kalbi şah damarından ayrılığın O zaman sorma ismimi yalnızlığa Ben ışıkları tutmuş bir karanlığım. Ya da isim kadar yakın sana Oluşunda canlaşmak, aşkın nişanesi Garipleşmek zihnin ütopyalarında Bir güneş ülkesi Bir 84 Kalbimin en çarpıntısıdır artık aşk Ormana kış düşer bir bakarsın Karlar dallar üstünde Toktağan bir sancı gibi kış Belirgin sarar nöbetleri Bir çeri söyler en sonunda Balkon nöbetlerinde sönen İzmaritleri, aşkların haddidir oysa Her pusuya giren hayallerin ölümü 2. yas Melekler tutuşuyor saçlarında kırağı Ve Mikail söylüyor afişlenen mevsimleri Sûr'unda mahşer kalabalığı, güz yağmurları… Serinlet zihnimi, hafakanlarım çoğalıyor Sevim pınarları dolaşınca damarlarımda Sanıyorum korku girmeyecek gönlüme Ölmeyecek gibi yas tutmanın tadını Hüzünleşerek anlıyorum ancak 3.çığlık Ve Leyla düşer omuzlarımdan Ağlaşır bulutlar Yüreğimde hapistir oysa Ağladığım geceler.