Gelgit

Sonunda olmuştu, Mantık kapısını çalmıştı Dionysos'un. Beethoven ısrarlıydı ama Bırakmazdı mantıkla onu, Yalnız başına. Başladı çalmaya Kreutzer Sonatını Her bastığı noktada Tinselliğin boşluğuna düşüyordu sanki Apollon.. Sanki bir girdaptı müzik Hızlandıkça mantığı içine çeken, Ve çektikçe mantığı düşünmeye iten.. Anlamsızdı aşk konusunda mantık, Çekildi bu yüzden sahneden. Umutsuzdu.. bir gelgitti evet aşk onun için. Dionysos gibi düşüncesiz ve sarhoştu. Sarhoştu ve kafası onun bulunmaz insaniyetinden ibaretti. Varlığı bir denize dönüşmüş, düşüncesizlik ve değişkenlik ruhuna hakim Kıyıya vuruyordu her hücresi.. Hücresinin her birinde de aya olan tutkusu... Acı çekiyordu.. Gelgit yetmiyordu ona; Sürekli yeni bir "game over" görüyordu sanki; yaşamının ekranında, her aya doğru yükselmenin peşini yeni bir aşağı çekilme izlerken, hayatındaki "game over"lar çoğalıyordu. Akılcılık Apollon'un peşi sıra, Gelgitli denizin labirentli çıkmazında dolaşıyordu. Birden müzik şaha kalktı ve Beethoven karıştı işin içine. Durmalıydı mantık bir kez daha, Dionysos'un sarhoş edici hissini anlayamazdı Apollon, Durmalıydı.. Yaşamalıydı deniz, acısını, kederini Umudunu ve hezimetini de... Aya olan tutkusunun sonucuydu bunlar nasılsa... Sonra inanılmaz gerçekle yüzyüze geldi, Ne ışık ayın kendisinindi, Ne de parlayan yıldızlar onundu. Dionysos'un sarhoşluğunun kurbanı olmuştu. Ayı olmayan bir aya dönüştürmüş, Yarattığı şeyin kölesi olmuştu. Ne onun sevgisini kazanabilmiş, Ne de kendindeliğinin tadını çıkarabilmişti. Yeni bir başlangıçlar zamanıydı, Buna inanmaktan başka elinde pek bir şeyi de yoktu. Son bir söz kalmıştı geride, "Sen olmayan seni sevmiş olsam da ay, Değerin nedense hep aynı. Hoşça kal!"