Dönüş

gümüş rengi bir acıyla öylece duruyordu bedenimde izleri hırçın rüzgârlar tenimi dağlarken şehrin sokaklarını saran yalnızlığım sislerin ardına gizlenir ölgün umarsız bakışlarla büyürdü maviler/im tarifi imkansız acı sürülmüş ruhuma yokluğunda ağlarken duyulmazdı sesim bir şeyler sezmiş gibi kapanmış gök/yüzüm soğuk ıslak kaldırımlarda taş kesilmişti nefesim ey kadim aşkım yürek isyanlarımın sancısı iç çekip kaderime oysa dilek tutmuştum arsız sancıları defnederken geceye gümüş rengi bir acıyla içinde uzun uykular vakti gelmiş ölüm gizli