P İ Ş M A N Değilim

metruk bir yalnızlığın ortasına bıraktın yüreğimi gittin şimdi ruhumla dans eden cüzzamlı köleyim o yüzden yabancı hala yüreğime düşlerim ne vakit aklıma düşsen bilincimin dehlizlerinde dolaşan anlamsızlığının yasını tutuyor da yüreğim yine de senden gidemedim kaç kere düşündüm kaç kere acı çektim ellerimi senden çektiğim gecelerde al acıyan yaralı yüreğimi kıyılarında gelip geçen ömrüme geçir tırnaklarını ki alışsın yokluğuna kanasın sefil güncelerim belki o zaman senden giderim emanet bir ışığın pervanesiymişim gizine uyandığım gecelerde neydi beni sana bağlayan hiç bilemedim ama pişman değilim