Son Sefer

gecenin karanlığı düşmüş maviliğine ah benim masum rüzgarlarım dağlarında takılı kaldı yarım kalmış bir şarkı gibi bestekarını beklemede ve hala gidersen bu seferde yüreğimden her dem poyrazında kal emrine amade ellerim bunlar tenine aşina eller üşüyorum terk edilmiş gülüşlerim martılara yüklerken kırgın ruhumu düşlerim vardı benim bıraktığın o kalp benim gamzede mahpus kaldı gülüşlerim karla karışık artık iklimim tipiye gebe ne vakit kalsan yanımda dallarım yeşillenir bahara durur mu yüreğim bilirimki hazan uzak değil bu son seferimdi yorgunum rüzgarlar doldurur mu yelkenimi bilinmez vuslata az kala dayanır mı yüreğim