بخش ۴ - بهاریه

بهار آمد و رفت فصل خزان جهان بازگردید از سر جوان چمن گشت از سبزه چون خط یار همه دامن کوه شدلاله زار زمین گشت خاکش ز بس عنبرین تو گویی زمین شدبهشت برین نسیم سحر شد ز بس مشکبار سراسر جهان گشت دشت تتار به امر اللهی شکوفه شکفت شنیدم که با بی زبانی بگفت که درخانه منشین چو فصل گل است گلستان بهشت از گل و بلبل است دگر جا به کنج شبستان مگیر مکان جز به باغ و گلستان مگیر که شاید نبینی دگر نوبهار مجو یکدم از عمر خود اعتبار غنیمت شمر عمر را یک نفس به کاری برس تا بود دسترس بسی روز و شب هفته وماه و سال بیاید که باشد گل ما سفال بیاید گل اندر گلستان بسی که آثاری از ما نبیند کسی