شمارهٔ ۱

نمی دانم چه شور است این ز عشق دوست در دل ها که شیرین کام از او هستند مجنون ها و عاقل ها به خود گفتم زعشق آسان شود هر مشکلی دارم ولی دیدم که هر آسانم از او گشت مشکل ها کس اندر کشتی عشق ار نشیند هست طوفانی نباید چشم امید افکند دیگر به ساحل ها گمان کردم که راه عشق راهی بی خطر باشد بدیدم پشته ها از کشته ها در راه و منزل ها پی تاراج دین و دل به هر وادی به هر منزل همی غارتگران دیدم ز خارج ها و داخل ها گروهی واله و حیران گروهی گشته سرگردان چه عارف ها چه عامل ها چه عالم ها چه جاهل ها در آن وادی که بود از سیل اشکم ره پر آب و گل همی دیدم خر و بار است کافتاده است در گل ها در آخر دیدم آن دلبر که می جستیمش از هر در چو جان دایم بر ما هست و ما هستیم غافل ها اگر خواهی ببینی چون بلند اقبال جانان را بباید دور کرد از خود علایق ها و حایل ها