شمارهٔ ۱۰۶

ب بلند اقبال
0 Altın Yaprak
زده است زلف تو چنبر به رخ چو مار به گنج به گنج راه نبرده است هیچ کس بی رنج به رنج و درد مرا صرف گشت عمر عزیز نشد نصیب که آید به چنگ من این گنج مرا قرار و دل و دین و عقل و هوشی بود به یک نگه به دو چشمت از کفم هر پنج منم ز گردش چشم تو مست و مردم را گمان که مستیم از باده است و بذر البنج دلم از آن شده پر خون تر از انار که نیست به دستم از ذقن و غبغب تو سیب و ترنج شود شکفته تر از گل دل چو غنچه من ز غنچه لبت اندر دلم فتد گر خنج وفا ز جور تو دارد فزون بلنداقبال ز زلف خویش ترازو به کف بگیر و بسنج

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.