شمارهٔ ۱۷۳

ب بلند اقبال
0 Altın Yaprak
با زلفت از بوهمسری چون مشک تاتاری کند رخساره تاری زاین گنه در نافه اش تاری کند گفتی به چشم مست خودتا دل ز هشیاران برد چشم تونگذارد که کس یک لحظه هشیاری کند من پارسایم ای پسر شوم ترسا ز بس کز راست و ز چپ زلف تو بر دوش زناری کند در پیش چشمت کی کند قصاب قصابی دگر یا با وجود زلف تو عطار عطاری کند نشنیده ای کاندر جهان باشد مکافاتی مگر خویت چرا با ما چنین دایم دل آزاری کند در زیر بار غم دلم چون بختی مست آمده بختی چومست آیدکجا باک از گرانباری کند ز آن چهر شنگرفی بود اشکم به رخ شنگرف گون روزمرا نیلی صفت آن خط زنگاری کند دریا شود روی زمین طوفان نوح آید پدید ار چشم را رخصت دهم تا اشک را جاری کند افغان بلند اقبال چندازهجر داری روز و شب آخر شود روزی وصال اقبالت ار یاری کند

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.