شمارهٔ ۳۱۹

ب بلند اقبال
0 Altın Yaprak
من همی گویم که عاشق بر رخ آن دلبرم آبرو بردم زعشق ای خاک عالم بر سرم آن سمندر بود کاندر آتش سوزان بسوخت من ندارم تاب این کز پیش آتش بگذرم یاد دارم اینکه با شمعی شبی پروانه گفت عاشقم بر روی تو نبود غم ار سوزد پرم شمع با پروانه گفت از عشقم ار سوزی تو پر من ز عشق انگبین می سوزد از پا تا سرم عشق را با دوست چون بینم که باشد متفق دوست را بینم به چشم سر چو برخود بنگرم عشق دلبر نیست امروزی که من دارم به دل پرورش می داد با شیرین به پستان مادرم هستم از عشق رخ جانان بلند اقبال لیک پست تر از خاک ره وز ذره پیشش کمترم وصلت امشب کرده روزی کرکرم ده ز لب یک بوسه داری گر کرم رخ نمی تابم از او حربا صفت آفتاب عارضت را کرگرم آهوی چشم تو باشد شیر گیر نی عجب از او کند گر گرگ رم نشنوم تا پند ناصح را ز عشق شکر گویم کرده گر کرک کرم چون بلند اقبال اقبالم بلند گردد از لعلت دهی بوسی گرم

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.