شمارهٔ ۳۴۵

توصاحب کرمی ما گدای کوی توایم تمام تشنه یک قطره ز آب جوی توایم نمی شود دل ما خالی ازخیال رخت همی به روز وشب از بس درآرزوی توایم ز دیده غایب واندر دلی چنان حاضر که روبه هر طرف آریم رو به سوی توایم نشسته ای به بر ما چو جان ودل شب وروز ز غفلت است که دایم به جستجوی توایم تو آفتاب درخشنده ای وما حربا به هرکجا که کنی روی ربروی توایم مران زگفته بدگو ز آستان ما را چرا که عاشق رخساره نکوی توایم همه شکسته دلیم وهمه پریشان حال ز عشق روی تو آشفته تر ز موی توایم گرت به بازی چوگان وگوهراس افتد بگیر چوگان از زلف خود که گوی توایم دگر به باده چه حاجت که چون بلنداقبال مدام سر خوش وبیخود ز گفتگوی توایم