شمارهٔ ۴۰۷

ب بلند اقبال
0 Altın Yaprak
آینه در پیش خود بگرفت وگفتا کن نگاه گفت دیدی گفتم آری گفت چه گفتم دوماه گفت ماهی چون رخ من دیده ای گفتم بلی گفت کو کی گفتم اندر آینه خود کن نگاه گفت کاندر آینه عکس رخم هست او منم گفتم الحق راست فرمودی نمودم اشتباه گفت با رخسار من گویدچه ماه آسمان گفتمش در پیش رخسار تو باشد عذر خواه گفت مه را از چه رو نسبت به رویم می دهند گفتم آنکو داده این نسبت نترسید ازگناه گفت دانی از چه بر رویش کلف افتاده مه گفتم آری بسکه رخ می سایدت برخاک راه گفت مه را راستی با من شباهت هیچ هست گفتمش بالله نه مه دارد کجا زلف سیاه گفت مه راهیچ دانی با رخ من فرق چیست گفتم آری از زمین تا آسمان گل تا گیاه گفت دانی کیستم گفتم بلی دلدار من گفت پس بنگر بمن بین مظهر لطف اله گفت دال دل به قدم داده ای لامش چه شد گفتم اورا هم به زلفت داده ام از اوبخواه گفت میدانی بلند اقبال گشتی از چه رو گفتم آری چون به من داری نظر بیگاه وگاه

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.