شمارهٔ ۴۲۴

دل از بت و از بت پرست اندر کلیسا برده ای ما را هم از چشمان مست از دست و از پا برده ای خم شد به تعظیمم فلک وآمد به رشک از من ملک تا در میان عاشقان نامی هم از ما برده ای با تو نشد ای ماهرو ما را مجال گفتگو تاب و توان صبر و قرار از ما به ایما برده ای از شیخ و شاب و مرد و زن هم دل بری هم جان ز تن بردی ز تن ها جان و دل از من نه تنها برده ای صدباره از حور و پری چابک تری در دلبری هم برده ای دل هم ز دل یکسر تمنا برده ای گفتی شکیبایی کنم چشم آنچه فرمایی کنم اما شکیبایی تو خود از ما به یغما برده ای ای دل دگر افغان مکن اندیشه از طوفان مکن همچون بلند اقبال اگر راهی به دریا برده ای