شمارهٔ ۵۱۷

روا نباشد اگر گویمت که مه رویی تو آفتابی وپرتو دهنده اویی به سیر باغ وگلستان چه حاجت است تو را که سروقامت وگلچهر ویاسمین بویی پی شکستن دلها چوشیر غژمانی اگر چه گاه نگه چون رمیده آهویی به خاک پای تودادیم آبر بر باد ز بسکه تندمزاجی وآتشی خویی مگر نه سروکند جا کنار جوی چرا توسروقد زکنارم کناره میجویی پی سراغ توخلقی زچار جانب ومن همی چومی نگرم جلوه گر ز شش سویی کسی که ازکف اودل نبرده ای نبود زچشم مست عجب دلفریب جادویی به روزمعرکه ای دوست در بردشمن تو را چه حاجت جوشن که خود زره مویی لب تو زآن شده شیرین که چون بلنداقبال مدام معتمدالدوله را ثناگویی