شمارهٔ ۸

بس که ای زلف عنبرین مویی عنبر افشان وعنبرین بویی گفتمت مشک چین خطا گفتم که تو صد مشک چین به هر مویی درشکنجی وپیچ وتاب مگر عاشق آن بت جفاجویی از درازی شب زمستانی وز سیاهی پر پرستویی حلقه حلقه شکن شکن خم خم از بر دوش تا به زانویی زنخ یار گویی از سیم است توچوچوگان به پیش او گویی بی قراری به روی یار چرا گرنه آشفته رخ اویی تا بسنجی وفا ومهر مرا شده آونگ چون ترازویی لام برچهره می کشد هندو شکل لا می توگر چه هندویی با وجودی که بوی مشک تو راست بر دل ریش نوشدارویی روزم از تیره شب سیاه تر است زآنکه دایم حجاب آن رویی هرکه در بند بیندت گوید که چودزدان بسته بارویی کرده ای جا به دوش یار مگر مار ضحاک دوش جادویی آفتاب است زیر سایه تو مر چو منشاه را ثنا گویی شیریزدان امیر اژدر در شافع حشر خواجه قنبر