Adam Gibi Adam

Mehmet Avcı'ya ithafen Bir adam vardı tanıdığım Ne namert ne hain, Ne gaddar ne de insafsız. O, bir omzu düşük ağ(ı)r/ılı delikanlı Gibilerle değil harbilerle yazan, Yalana aman vermeyen, Özü sözü mert, O sabır taşı, mangal yürekli Adam gibi adam İsmine cismine bakıp Bu da kim ulan?, "Bu nasıl şiirdir" demeyin Gül İstanbul'u okumadan Hele bir de Muhteşem'den dinlemeden Anlayamazsınız şairliğini Şairliğindeki adamlığını, mısralarındaki ustalığını Yürekli duruşunu... Anlayamazsınız dedim ya Yargısız infazda bulunmayın Çünkü adam yazdı mı O'nun gibi yazmalı /.../ Yağmurlu bir Nisan günü Cumartesiyi pazara bağlayan gece Bir telefon; O'nun sesini duyuyordum Bursa'dayım diyordu Halbuki on dört gün önceden ansızın gelmişti Yağmur susmuş, Güneş açmıştı Pirinç Han'a Kıtlama içilen bir bardak çaya Bin sayfa yazacak gibi düşünceli Bir o kadar da hoş sohbetli İşte o adam; Bir zamanlar gidiyorum demiş Adam gibi gitmişti. Yakmıştı yüreğimi. Besteleriyle, şiirleriyle... Kendini adam zannedenlere, İçinde adam olmayan Şair elbisesi giyenlere, Sahte suratlı bakışlara, Siper etti gövdesini Ve gitti... Sessizdi gidişi Her gidişin birde dönüşü vardır derler ya İşte öyle bir şey Ama gitmek yakışmadı bu adama Bekliyorum, Yılmadan usanmadan. Belki de gelir döner ya Hoş ben geleceğini ummuyorum ama İşte öyle bir şey. Onu tanımak yürek ister Cesaret ister, Onu anlamak adam ister Onu yazmak sevgi/emek ister sayfalara Ve ona adam demek adam ister Adam gibi adam Ümit etmek de öyle Yol uzun Hocam Yak bir cigara daha Ateş olsun tütsün Pirinç Han'da Duman olsun gitsin Ulu Dağ'a Sessizce ve yavaş yavaş... /Geldi Esti Geçti Gitti.../ Uğurlar olsun. Ben gitmeni sevemedim be ADAM