Ölümü Bayram Sandım

I. Kötülükleri tanımadan önce Seni melek sanmıştım; Işıl ışıl yanan Aydın, Apaydın bir insan. II. İnsandık Sevda çekerdik Acılar içerisinde, İnandık, uzun bir süre meleklere ezile ezile. III. Kötülükleri görünce Ölümü bayram sandım. Özlemle bekledim Bir bayram hediyesi gibi. Gelmedi, yolu şaşırmıştı, Dolaşıyordu sinsi sinsi. IV. Yanı başımda gelinim sandım. İnandık, Acılar içinde Melek yüzlü güzele uzun süre. V. Ölüm korkusunda Gözlerin kızıl, Gözbebeklerin simsiyah. Gözlerinde okudum ölümü sevdalım. Sonunda anladım: Artık ölüm bile yetmiyor!