Ben Küçükken

Daha küçükken ben Her şeyin aynı olduğunu düşünürdüm, Her insanın aynı. ne yazık ki: Ben büyüdükçe farklılaştı insanlar. Değişti dünya, Her şey değişti, Farklılaştıkça onlar, davranışları değişti. Mutluluklarla hüzünler yan yana geldiğinde, Gülüşlere ağlayışlar karıştı. Öyle ki Onlar bile değişti. Gördüm ki, İnsanların ağlayışları bile farklı. Mesela derler ki: Şairler; Şiirlerinde ağlar, Gözyaşı damlalarının yerine, Kalemlerinden kelimeler akar. Onlar, Şiirlerine duygularını katar. Şimdi ağlıyorum ben de öyleyse Senin için akıyor kelimeler şiirlerimde. Biliyor musun niye, ya da; Merak ediyor musun neden diye. Ezberlemedik mi ikimiz de, Kendine güvenmen için söylediklerimi günlerce. Sıkılmışsındır diye, değişik bir yol denemeyi düşündüm ben de. artık vaktidir güvenmenin kendine. Çünkü; Güvendikçe kendine, Göreceksin başarını. - Ve - Hissedeceksin verdiği hazzı içinde, Renk gelecek gülüşlerine, Sen güvendikçe açılacak her kapı önünde Yeter ki iste İsteyince göreceksin geçekleşecek hepsi de.