Bize Kalan Yalnızlık Oldu

artık güzel hayaller bizden uzaklaştı sadece kabuslar kaldı yastığımızda korkular kaldı, ölüm yaklaştı ve biz boğulmak üzereyiz kandi kanımızda bir soğuk yalnızlık kaldı yanımızda okunacak sözcük kalmadı kitabımızda gelemedim senin yanına tutamadım ellerinden çünkü: yüksek duvarlar ve dikenli teller vardı aramızda hayat öyle bir yük oldu ki taşımadı ayaklarım üşüyor ellerim şimdi durdu kalbime yalnızlık kaçış yok burdan ve bu zindan çok karanlık hala cebimde senin rutubetten yıpranmış bir resmini saklarım duvarlara adını kazıdı tırnaklarım çünkü yok yazacak bir defterim gel artık sevgilim parmaklığın önünde senin gelmeni beklerim hergün biraz daha hatırlanmaz oluyor yüzün artık herşey sana benzemiyor eskisi gibi giderek uzaklaşıyorsun benden rengi bilinmez oluyor gözünün demir bardağımdan içtiğim su bile bana asabi düşmüşüm bir kere her şey tekme atar tabi yayılıyor bu zındana senden kalan o hüzün sesler duyuyorum denizden sanki dalga sesleri belki de başka bir şey, ama: unuttum dalda seslerini bile belki de bir kapı çarpmasını benzetiyorum dalga sesine etrafımda suskun duvarlar var onlar kırarmış burda bütün hevesleri burda tek ses ranza gıcırtısı yer suskun duvar suskun ben suskunum kalbim bile atmıyor yüksek sesle bir saat tik takı olsa bomba patladı sanırsın bir dakika burda dursan yaşamaktan usanırsın içimde sensizlik sıkıntısı bilemezsin ben herşeye küskünüm burda hayaller bile öldü bize kalan bir tek yalnızlık oldu