Fırtınalar Merhaba Der Yokluğuna
B Burhan Erzurum
0
Altın Yaprak
konuşuyorum kısık sesle
derken biraz yükseliyor sesim
bir çığlık oluyor git gide
sesimi sönmüş yıldızlar duyuyor
sonra susuyorum
zamana karşı
imkansız bir hayal kuruyorum
derken dar ağacında can veriyor umutlarım
zaman zaman içinde
kalpler acı içinde
göğe merdiven dayamışım
tutmak istiyorum yıldızları
onlarda imkansız hayallerim gibi
karanlığa karışıyorlar
birden uyanıyorum
yastığım ter içinde
güller dönmüş yüzlerini yıldızlara karşı
çiğ damlamış yüzlerine
bir soğuk rüzgar gülün döküyor yaprağını
bir gül dikeni kanatıyor bülbülün kanadını
bülbül seve seve can veriyor çünkü:
seviyor celladını
umutlardan ördüğüm duvar yıkıldığında
bir ıstıraplı rüzgar dağatıyor saçlarımı
karanlığa hapsedilen anılarım
şimdi bir hıçkırık olup düğümleniyor boğazıma
ve bir teselli istiyor kalbim
ütopya düşler kuruyor
gözlerimden düşen
kanlı yaşlar yanağımda duruyor
aşığım ağlıyorum geceye yalnızlığa
damlıyor göz yaşım
mektubuma kanlı mürekkep misali
kalem kağıda bir yas yazıyor
kağıt kan ağlıyor gözlerim sen bakıyor
bir ateş yakıyorum geceye karşı
bir kor tutuşturuyor küllenen anıları
kurşunlarla dağlanan yüreğim
ve gözlerimden damlayan kan damlaları
söylenip bağırıyorum geceye karşı
bin insan gülerken
ben ağlıyorum
felaketler dolanıyor boğazıma
bir yağlı ilmek gibi
aklıma kötü şeyler geliyor ölmek gibi
atıyorum adımlarımı
hayatın sonsuz uçurumuna
saatler geçerken bulutlar ağlar
gecenin karanlığında ıslanır dağlar
yağmuş işlerken iliğime damarıma
bırakmak istiyorum kendimi
bir uçurumun sonsuz boşluğuna
fırtınalar merhaba der yokluğuna...
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş