Son Dem

Karanlıkta meçhul oldum Ruhumu sessizliğe vurdum Bu dem’in derdine derman yoktu Onyedi yılımı kendime sordum korkularıma gem vurdum bu dem durdum kanımı durdurdum küfrümü bastım hayata kâbuslarımda yurdumu buldum. Kendimi boşuna yordum Katillerin kaybolduğu bu şehirde Kendimin katili oldum Dağıldı aklıma çarpan düşle serim Bu dem düşlerime ulaşmadı ellerim Susmaz mı yalnızlığımın sesi kelimelerim Silinmez mi gömleğimden kan lekelerim Ölümün pençesinde Can çekişen ten Ve şeytanın vesvesesi Ölüler penceresinden göründü Azabın çerçevesi Boşluğunda rahatsızdı ruhum felaketle tanıştı Memnun olmadı asr-ı sulh cinayete karıştı Biliyorum çektiğim ıstırap benim eserim Günahıma kefaret yanacak her yerim Acıttı yaralarımı didindikçe tuzlu terim Ben kendimi yaktım ve yine kendime tüterim Yarama konan sineğin haline Sadece gülerim Kanımı emmeye kalksa Yüzüne çarpar küllerim Kanayan gözlerimi kızgın mille silerim Keskindir dilim, her gün kinle bilerim Ve her ağladığımda gözyaşımı saklarım Avucumda biriken yaşla matemimi aklarım Bir resim çiziyorum elimde kalemim boyam Anlattığım dünya benim kirli ütopyam Onyedi takvim telef ettim Hiç kafama takmadım Onyedi basmak çıktım. Arkama bile bakmadım Bu hikaye bir şairin hayatının özeti çektiği tüm acılar yaşamanın diyeti...