Yıldız Toplayan Adam

koşar gecelerde bir yalnız koşar cehennemine ellerinde bir avuç yıldız saçar karanlığın küskün elemine gam düşer kalemine yazamaz başına yıkılacak bu düzeni bir türlü bozamaz kalbinde açılmış büyük yaralar alabildiğine kanar ve sızlar tırnakları duvarları paralar haline acır bütün yıldızlar ağlayamaz avucundaki yıldızlara bir dilek bağlayamaz bir labirent içinde çıkışa doğru bulmak ister kaybettiği yolunu söndüremez kalbinde tutuşan koru şeytanlar sarar sağını solunu savaşamaz o bile bu labirenti aşamaz bir kum tanesidir kumsalda bir dalgaya takılıp gitmek ister bir peri arar kendine bu masalda dalgalar onu götürmek istemezler gidemez gitse de kendini mutlu edemez usulca sallanır beşikte kini uyanmaya hazır her an kalkarsa paramparça eder kendini farkı yoktur saatli bir bombadan uyanamaz uyanırsa bu vahşete dayanamaz sabahı görememiştir son nefesi boşalır göğsünden yıldızların aydınlattığı bedeni farklı değildir bir kurt ölüsünden onu kimseler unutamaz cansız elleri artık yıldız tutamaz...