Puvatya

puvatyadan mağlubiyet duyulur yıkıntıları omuzlarımda. kurtubam, güzel şehrin minareleri, kubbeleri sarayları.. esmer bir alem üzerinde duman tütmekte, bir kaç saatte silinmez ki, baktığın şey yenilginin izleri. sevdasına sahip çıkamamış yaşlı bir endülüs, tarihini parşömenine yazar vakanivüs. yazar elbet, ne yapabilir ki, zaten kafirler yakıp yıkmamış mıdır kurtubasını... alıp da elinden, hançerlenmemiş midir severken... birden yüreklerinden endülüsün ateşi sönerken, kurtuba, hala yangınlar içerisinde, belki bugün tütmüyor dumanları ama bir kor var, görünmüyor ilk bakışta... sonradan bir rüya gibi, karanlıkta çıkıveriyor yıkılan minare, ardından surlar... kemer süsü tak caddeleri, bir bir çıkıyor... her mağlubiyet sevdasıyla yaşlanmış ruha, kalemiyle yazan adama, puvatyayı hatırlatıyor.