Sevgili Dostum

Döngel yutar gölgeleri - içi piliç taşlığı çoban çocukların bile aldırmadığı hatta koyunların koyun yavrularını bile kaale almadığı küçük turist sürüleri geçerken Tarihsel bir seyirmeyle Ali kayası gerilenir heybetlenir Kendi Uzak kendi kemiklerinden En uzak kendi kemiklerinden İlgisizlikle boyun boyuna yaşanırken Tanıması birdenini Kendi birdenini kalabalığın En dayanıklı topraklarda o yıllarda Ne tarihler kırıldı ve olurdu ki Devasa karınlı mağaralar bile Yılardı Kendi birdeniyle bir genç insan çocuğu Ana - baba kemiğinden evaralarına hatta caddelere bile aralanarak Bir kırbaçucu atılımayla Şamlayıp Binlerce ince çelik pürçüklü patlamalarla İşte elleri işte duyguları Görünce çıplak etini Kavuşmayan giysileri arasından bir meczubun Kendi birdeni ve bir insan çocuğu İçaçıcı ışıklar harlı yaldızlar tutuyor başının üzerinde bizim evin önünden de geçti bizimle de gözgöze baktı Sevgili dostum insan kalabalığımız Diye sözetti bizlerden O yüzden Mümkün olduğunca doğurur bizde kadınlar