Çare Yok!

Görmeden tan yerine düşen ışığı daha Yumduk gözlerimizi, uçtuk meçhul sabaha Zannettik doğar güneş, erişiriz felaha Yazık! evdeki hesap uymadı hiç çarşıya Istırapla, çileyle kaldık karşı karşıya... Bilmedik ki, zamansız açan çiçekler solar Düşünmedik, davul da dengi dengine çalar Ah güzelim! Çare yok, durulmaz artık sular İşte acı reçete: Taş basmak bağrımıza Feryat etme boşuna, ses gelmez çağrımıza. Ben taç yaptım çileyi aşkımızın başına Neşe maskesi taktım gözlerimin yaşına Müebbet hapis verdim kızdım gönül kuşuna Kaderin kucağına atıverdim kendimi Tozpembeye boyadım kömürleşmiş rengimi. Ekmeğimiz kor olsa; yaksa, kavursa çile Gösterme aşkımızı, hattâ kendine bile!. Pırıl pırıl duygular n’olur düşmesin dile Bilinmesin sırrımız, kalsın altın kafeste Hem bugün, hem de yarın, hem de en son nefeste.